هر شعری که دوست داری اینجا بنویس...

ای کاش برات من براتی بودی       کر مفلسیم خط نجاتی بودی
بالله که آنچنان برایت می‌بود       گر از طرف تو التفاتی بودی

گر درخور مهرم احترامی بودی       نزدیک توام قدر تمامی بودی
من می‌گفتم که عشق من تا به کجاست       گر ز آنطرف از عشق مقامی بودی

اول ان کس که خریدار شدش،من بودم
باعث گرمی بازار شدش من بودم
عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او
داد رسوایی من شهرت زیبایی او
بس که دادم همه جا شرح دل ارایی او
شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او
این زمان عاشق سر گشته فراوان دارد
کی سر برگ من بی سر و سامان دارد

مجنون تو کوه را ز صحرا نشناخت             دیوانه‌ی عشق تو سر از پا نشناخت
 
هر کس بتو ره یافت ز خود گم گرديد       آنکس که ترا شناخت خود را نشناخت

اي غايب از نظر به خدا مي سپارمت       جانم بسوختي و به دل دوست دارمت
 تا دامن كفن نكشم زير پاي خاك             باور مكن كه دست ز دامن بدارمت

جان بي جمال جانان ميل جهان ندارد          هر كس كه اين ندارد حقا كه آن ندارد
 
با هيچ كس نشاني زان دلستان نديدم      يا من خبر ندارم يا او نشان ندارد

ما شبي دست برآريم و دعائي بكنيم      غم هجران ترا چاره ز جائي بكنيم
دل بيمار شد ا زدست رفيقان مددي       تا طبيبش به سر آريم و دوائي بكنيم

نه شبم نه شب پرستم که حدیث خواب گویم
چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم

سلام . هم شعر ثشنگی بود هم با صدای استاد شجریان موافقم

دیریست که دلدار پیامی نفرستاد
ننوشت کلامی و سلامی نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران
پیکی ندوانید و سواری نفرستاد

سوی من وحشی صفت عقل رمیده
آهو روشی کبک خرامی نفرستاد

دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست
و از آن خط چون سلسله دامی نفرستاد

فریاد که آن ساقی شکرلب سرمست
دانست که مخمورم و جامی نفرستاد

چندان که زدم لاف کرامات و مقامات
هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد

حافظ به ادب باش که واخواست نباشد
گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد

همه میپرسند:

چیست در زمزمه ی مبهم آب ؟       چیست در همهمه ی دلکش برگ ؟

چیست در بازی آن ابر سپید ؟          روی این آبی آرام بلند که تو را می برد این گونه به ژرفای خیال ؟

چیست در خلوت خاموش کبوتر ها ؟          چیست در کوشش بی حاصل موج ؟

چیست در خنده ی جام که تو چندین ساعت مات و مبهوت به آن می نگری ؟

نه به ابر     نه به آب      نه به برگ      نه به این آبی آرام بلند

نه به این خلوت خاموش کبوتر ها      نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام

من به این جمله نمی اندیشم 

من مناجات درختان را هنگام سحر        رقص عطر گل یخ را با باد 

نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه       صحبت چلچله ها را با صبح

نبض پاینده ی هستی را در گندمزار    گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل

همه را می شنوم  می بینم     من به این جمله نمی اندیشم

به تو می اندیشم ای سراپا همه خوبی     تک و تنها به تو می اندیشم

همه وقت همه جا من به هر حال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را تنها تو بدان   تو بیا تو بمان   با من تنها تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب    من فدای تو به جای همه گلها تو بخند

اینک این من که به پای تو در افتادم باز

ریسمانی کن از آن موی دراز      تو بگیر    تو ببند   تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو        قصه ی ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من تنها تو بمان    در دل ساغر هستی تو بجوش 

من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقیست

آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش

هرچه دارم غیر تنهایی تمامش مال تو
صد دوبیتی،صد غزل دارم و حتی یک بغل
شعرهای خوب نیمایی تمامش مال تو
ضرب آهنگ غزلهایم صدای پای توست
این صدای پای رویایی تمامش مال تو
بی کران سبز اقیانوس آرام تنم
ای پری خوب دریایی تمامش مال تو
عشق من عشق زمینی نیست،باور کن عزیز
عشقم این عشق اهورایی تمامش مال تو
باز هم بیت در پایان شعرم مال من
بیت های خوب بالایی تمامش مال تو