دو بیت اول این شعر را یکی از دوستان برایم اس ام اس کرد از دیشب دارم باهاش کلی کیف می کنم .
ماگدايان خيل سلطانيم
شهربندهواي جانانيم
بنده رانام خويشتن نبود
هر چه مارا لقب دهند انيم
گربرانندوگرببخشايند
ره به جاي دگرنمي دانيم
چون دلارام مي زندشمشير
سرببازيم ورخ نگردانيم
دوستان درهواي صحبت يار
زرفشانندو ماسرافشانيم
مرخداوندعقل ودانش را
عيب ماگونکن که نادانيم
هرچه گفتيم جزحکايت دوست
درهمه عمرازان پشيمانيم
سعديا بي وجودصحبت يار
همه عالم به هيچ نستانيم
خيال کردم تو هم درد آشنايي ... به دل گفتم تو هم هم رنگه مايي
خيال کردم تو هم در باديه عشق ... اسيره حسرت و رنج و بلايي
ندونستم که بي مهرو وفايي ... نفهميدم گرفتار هوايي
ندونستم ته ديداره شيرين ... نهفته چهريه تلخ جدايي
تو که گفتي دلت عاشقترينه ... دلت عاشق ترين قلب زمينه
هميشه مهربونه با دل من ... براي قلب تنهام همنشينه
چرا پس دل بديده بي وفايي؟ ... شده قربانيت بي خون بهايي!
نفهميدي اميد ناميدي ... رها کردي دلم رفتي کجايي
شنیدم که چون قوی زیبا بمیردفریبنده زاد و فریبا بمیردشب مرگ تنها نشیند به موجیرود گوشه ای دور و تنها بمیرددر آن گوشه چندان غزل خواند آن شبکه خود در میان غزلها بمیردگروهی بر آنند که این مرغ شیداکجا عاشقی کرد آنجا بمیردشب مرگ از بیم آنجا شتابدکه از مرگ غافل شود تا بمیردمن این نکته گیرم که باور نکردمندیدم که قویی به صحرا بمیردچو روزی ز آغوش دریا برآمدشبی هم در آغوش دریا بمیردتو دریای من بودی آغوش باز کنکه می خواهد این قوی زیبا بمیرد
دوستان شرح پریشانی من گوش کنیدداستان غم پنهانی من گوش کنیدقصه بی سر و سامانی من گوش کنیدگفت و گوی من و حیرانی من گوش کنیدروزگاری من و دل ساکن کویی بودیمساکن کوی بت عربده جویی بودیمعقل و دین باخته دیوانه رویی بودیمبسته سلسله سلسله مویی بودیمکس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبودیک گرفتار از این جمله که هستند نبودنرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشتسنبل پر شکنش هیچ گرفتار نداشتاین همه مشتری و گرمی بازار نداشتیوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشتاول آنکس که خریدار شدش من بودمباعث گرمی بازار شدش من بودمعشق من شد سبب خوبی و رعنایی اوداد رسوایی من شهرت زیبایی اوبس که دادم همه جا شرح دلارایی اوشهر پر گشت ز غوغای تماشایی اواین زمان عاشق سرگشته فراوان داردکی سر برگ من بی سروسامان داردپیش او یار نو و یار کهن هردو یکیستحرمت مدعی و حرمت من هردو یکیستقول زاغ و غزل مرغ چمن هردو یکیستنغمه بلبل و غوغای زغن هر دو یکیستاین ندانسته که قدر همه یکسان نبودزاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبودآن که بر جانم از او دم به دم آزاری هستمی توان یافت که بر دل ز منش یاری هستاز من و بندگی من اگر اشعاری هستبفروشد که به هر گوشه خریداری هستبه وفاداری من نیست در این شهر کسیبنده ای همچو مرا هست خریدار بسیای پسر چند به کام دگرانت بینمسرخوش و مست ز جام دگرانت بینممایه عیش مدام دگرانت بینمساقی مجلس عام دگرانت بینم
It's been a while since this topic was active, if you'd like to get it going again, please post as a registered member
